ذكر وقايع سال چهار صد و شصت و هشتم از رحلت خير البشر در محرّم اين سال ، در ارجان روم آنچنان زلزله شد كه اكثر سكّان آن بلده از آدمى و حيوانات هلاك شدند . هم در اين سال ، در عراق و حجاز و شام ، اوّلا طاعون شد ؛ بعد از آن از مردم سرايت به حيوانات وحشى صحرا كرده و آنچنان وحوش و سباع در صحراها مردند كه بىمبالغه توان گفت كه از حيوانات وحشى در بلاد مذكوره اثرى نماند . بعد از آن اثر آن به حيوانات اهلى از اسب و گاو و شتر و بز و غير آن رسيده در بلاد مذكوره از اين حيوانات نيز اثرى نماند . و در ماه ربيع الأول اين سال ، باد سياه وزيدن و ريگ باريدن گرفت و از شدّت بادها ، اكثر درختان از بيخ بركنده شدند . با وجود اين حال در اكثر بلاد صاعقه‌ها پيدا شد و خلقى بسيار از آن ممرّ به هلاكت رسيدند و مردم را آنچنان رعب و هراس به هم رسيد كه يقين كردند كه قيامت موعود قائم گشت . و اين حوادث ، از جمله علامات آن روز است . به‌هرحال خلايق دست نياز به تضرّع و زارى به درگاه حضرت بارى ، جلّت نعماؤه و توالت الاؤه « 1 » ، برداشته توبه و انابه را عروهء وثقى « 2 » خود دانسته از اعمال ناپسنديده دورى نمودند و روز به عبادت و اعطاى صدقات و مبرّات اشتغال نمودند تا آنكه حقّ ، سبحانه و تعالى ، به مقتضاى الصدقات تدفع البليّات « 3 » آن بليّات را از ايشان مرتفع گردانيد .

--> ( 1 ) . بزرگ باد نعمتهاى او و ادامه يابد نيكيهايش . - و . ( 2 ) . عروهء وثقى : دست‌آويز محكم ، عقد محكم و استوار . - و . ( 3 ) . صدقات ناگواريها را دور مىكنند . - و .